Jongeren zijn een van de moeilijkste doelgroepen om bij de politiek te betrekken. Wat zijn de reële mogelijkheden om de kloof tussen Den Haag en de jeugd te overbruggen?

In de media duiken regelmatig berichten op dat het slecht is gesteld met de politieke betrokkenheid van jongeren. Zij hebben geen interesse in politiek, zijn nauwelijks politiek actief, lezen geen kranten en weten weinig over de politieke actualiteit.

Overheden, maatschappelijke organisaties, politieke partijen en jongerenorganisaties hebben dan ook moeite om jongeren bij hun activiteiten te betrekken en ontplooien allerlei initiatieven om politiek aantrekkelijker te maken voor jongeren.

Politici treden op in jongerenprogramma’s op radio en televisie, politieke bijeenkomsten worden aangekleed met optredens van popartiesten en popsterren roepen jongeren op om te gaan stemmen. Bedenkers van deze initiatieven beweren dat deze vormen van gepopulariseerde politiek ertoe leiden dat politiek aantrekkelijker wordt voor jongeren.

In het boek ‘Aantrekkelijke politiek?’ wordt bekeken of deze verwachting juist is: hoe kijken jongeren aan tegen politiek en welke rol kan popularisering hierbij spelen? Kan politiek op deze manier voor jongeren leuk en aantrekkelijk worden gemaakt?

Het oordeel is: popularisering lijkt in veel gevallen irrelevant te zijn en niet in positieve of negatieve zin een belangrijke rol te spelen. Het is echter binnen politieke partijen wel een voortdurende bron van discussie omdat men denkt dat het de kloof tussen burger en politiek zal verkleinen.