POPULARISERING – VISIE

Politici hebben binnen en buiten verkiezingstijd dikwijls veel moeite om alle burgers te bereiken: grote groepen burgers lezen nauwelijks kranten, kijken zelden naar het nieuws op televisie en zijn geen lid van een partij. Als grote groepen deze traditionele media negeren, hoe komen politici dan toch met burgers in contact?

Popularisering van politiek is een van de belangrijkste antwoorden op deze vraag. Politici grijpen dikwijls naar populaire media. Zij zijn gast bij een talkshow, treden op in een spelletjesprogramma, geven een interview aan een vrouwenblad, reiken een TMF-Award uit en nemen deel aan de Nieuwjaarsduik in Scheveningen.

Popularisering van politiek wordt vaak gepresenteerd als een alternatieve strategie van politici om burgers te bereiken, en soms zelfs als middel om politiek minder 'saai' te maken. Het blijft de vraag of dit lukt. Onderzoek laat zien dat politici veel in populaire programma's voorkomen, maar dat burgers politici vooral tegenkomen in traditionele nieuwsmedia. Hoe effectief is popularisering dan?

Er komt nog een probleem bij, namelijk dat in populaire media hele andere eigenschappen van politici worden gevraagd dan in nieuwsmedia: politici moeten nu niet alleen spreken over hun politieke standpunten, maar ook over hun persoonlijke eigenschappen en belevenissen. Maakt dit politiek leuker voor de burger? Het risico lijkt aanwezig dat het de burger niets interesseert of alleen maar cynisch maakt.

In mijn proefschrift ging ik in op de rol van popularisering bij hoe jongeren tegen politiek aankijken. In tegenstelling wat vaak wordt beweerd, blijken jongeren vooral serieuze politiek te willen, en geen prijs te stellen op initiatieven die politiek leuker, sexier, menselijker of aantrekkelijker maken. Zij nemen alleen serieuze politiek serieus.

Op deze pagina's vindt je enkele opiniebijdragen die ik sinds het verschijnen van mijn proefschrift over popularisering van politiek heb geschreven en presentaties die ik hierover heb gegeven. Algemene conclusie: politici moeten dit niet doen.

Meer weten?
Lees hier een artikel van Kennislink over mijn proefschrift