Personal branding is in opkomst. Welke lessen kunnen we voor onszelf trekken uit de personal branding van politici?

De opkomst van personal branding is weinig verrassend. De arbeidsmarkt wordt flexibeler, er komt meer concurrentie, en dan lijkt individuele profilering van werknemers een oplossing. Werknemers zoeken nu een unieke positie op de arbeidsmarkt.

Sociale media zijn eveneens in opkomst en lijken bij uitstek geschikt om dit soort persoonlijke merken te communiceren aan de buitenwereld. Een groot aantal platformen en netwerken maken het mogelijk de merkboodschap te verspreiden.

Unieke mogelijkheden
Dit roept de vraag op of sociale media werkelijk unieke mogelijkheden bieden om personal branding toe te passen. Als inspiratiebron kijken we naar de personal branding van Tweede Kamerleden. Wat kunnen we daarvan leren?

De beloften van sociale media zijn groot: op vrijwel alle terreinen wordt gesteld dat sociale media enorme veranderingen teweeg kunnen brengen. Marketing, PR, innovatie en politiek zouden erdoor kunnen veranderen.

Politici worden steeds meer aangesproken als individu, net als werknemers. Ze missen beide een vaste schare fans, zoeken aandacht voor hun boodschap, maar hebben daar geen budget voor. Ze zoeken dan ook nieuwe manieren om informatie te verspreiden.

De voordelen van sociale media zijn nu groot: er is controle over de inhoud, de kosten zijn laag, contact, feedback en mobilisatie zijn mogelijk en ook kan er een beter imago ontstaan.

Veel boodschappen
Op deze manier worden veel boodschappen de wereld ingezonden. Politici verslaan hun politieke bezigheden, verspreiden standpunten en reageren op de actualiteit. Ook retweeten ze allerlei informatie van bijvoorbeeld hun partij of van volgers.

Het publiek van sociale media is groot: er is een enorme internettoegang onder burgers en sociale media worden massaal gebruikt. De vraag is of dit publiek ook in de praktijk zo groot is.

Dat is niet zo. De meeste burgers hebben geen interesse in deze thema’s, en dus bereiken politici alleen een hele selecte groep volgers. Zelfs deze burgers hebben de neiging de meeste berichten over te slaan. Boodschappen komen soms bij een niche-publiek aan.

De contacten die politici opdoen zijn nog geringer. Burgers zitten hier niet op te wachten, maar ondanks de relatief lage aantal verzoeken is het aantal nog steeds te groot om te verwerken. Het blijkt een arbeidsintensieve bezigheid die weinig oplevert.

Toegevoegde waarde
Wat is dus de opbrengst van al die persoonlijke merken? Er is een nichepubliek dat er nauwelijks aandacht voor heeft, soms feedback geeft en contact zoekt, maar waarbij dat vaak nauwelijks toegevoegde waarde heeft. Politici lijken online enorm op elkaar.

Wat is de les voor werknemers? Het is goedkoop geworden boodschappen te verzenden, dit voorziet in de behoefte van de zender, maar het is de vraag of er een publiek voor is en of dit wat oplevert.

De toegevoegde waarde van contacten is vaak onduidelijk, de meeste berichten bereiken weinig mensen en dit kost wel veel tijd. Het grote probleem is dat het onderscheidende vermogen van een politicus of werknemer dikwijls nihil is.

Discussies over sociale media gaan vaak over best practices, maar niet over de dagelijkse praktijk. Problemen van werknemers verdwijnen niet zomaar. De meeste personal brands zijn niet onderscheidend en blijven onopgemerkt.